Vandaag de dag maken wetenschappers zich zorgen over de toenemende incidentie en ernst van schimmelinfecties wereldwijd.
Dr. Megan Lenardon, microbioloog en universitair hoofddocent aan de School of Biotechnology and Biomolecular Sciences van de Universiteit van New South Wales, zei dat schimmels in het verleden grotendeels over het hoofd zijn gezien in onderzoek. Tegelijkertijd zijn er veel schimmelpathogenen met verschillende transmissieroutes.
De dreiging van schimmelpathogenen trekt nu de aandacht van gezondheidsautoriteiten over de hele wereld. De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) publiceerde onlangs haar allereerste checklist van prioritaire schimmelpathogenen – de meest zorgwekkende soorten die serieuze aandacht vereisen.
De wetenschapper bestudeerde de cellulaire en moleculaire biologie van de schimmel Candida albicans, die is geïdentificeerd als een van de 4 gevaarlijkste schimmels. Candida-soorten veroorzaken een breed scala aan infecties, van spruw tot invasieve infecties.
Dr. M. Lenardon legde uit dat opportunistische schimmels dodelijk worden in de aanwezigheid van immuunafweerstoornissen. Ernstige schimmelinfecties vormen dus het grootste risico voor patiënten met comorbiditeiten, zoals mensen met kanker of het humaan immunodeficiëntievirus/verworven immunodeficiëntiesyndroom (HIV/AIDS), ontvangers van orgaantransplantatie en patiënten op de intensive care.
Het risico op overlijden bij systemische infecties veroorzaakt door C. Albicans bedraagt 40%.
Deskundigen schatten dat er jaarlijks 6,5 miljoen invasieve schimmelinfecties en 3,8 miljoen sterfgevallen gerelateerd aan schimmelziekten worden gediagnosticeerd.
Net als bij antibioticaresistentie bij bacteriële pathogenen, is er een groeiende bezorgdheid over schimmelresistentie tegen antischimmelmedicijnen. Overmatig en verkeerd gebruik van schimmelwerende middelen in de landbouw en gezondheidszorg kan leiden tot de ontwikkeling van resistente stammen, waardoor het moeilijk wordt om infecties te behandelen. Dr. Lenardon merkte op dat er een toename is van het aantal gevallen van schimmelpathogenen die resistent zijn tegen bestaande antischimmelmiddelen.
Daarnaast zijn er bepaalde moeilijkheden bij het diagnosticeren van schimmelziekten.
Vandaag de dag zijn er slechts 5 klassen van antischimmelmedicijnen voor klinisch gebruik en, ter vergelijking, minstens 38 klassen van antibiotica voor de behandeling van bacteriële infecties. De wetenschapper voegde eraan toe dat schimmels biologisch erg lijken op menselijke cellen, dus er zijn maar heel weinig verschillen tussen schimmelcellen en menselijke cellen die we kunnen gebruiken bij therapie. Daarom zijn antischimmelmedicijnen soms erg giftig voor mensen – ze richten zich niet alleen op de membranen van schimmelcellen, maar ook op die van menselijke cellen.
Interessant is dat er geen potentieel dodelijke schimmelpathogeen bekend is die de interspeciesbarrière van dier naar mens kan passeren.
Dr. M. Lenardon benadrukte de noodzaak van onderzoek naar schimmelziekten, de ontwikkeling van nieuwe antischimmelmedicijnen, methoden voor monitoring en preventie van schimmelinfecties.
Gebaseerd op materiaal van www.medicalxpress.com